هیاهوی تنهایی

تازه ترین زخــــــــــــم دلم

lllsamalll — Thu, 10 Dec 2009 11:46:34 GMT

تازه ترین زخــــــــــــم دلم قصه ی رفتنه توئه

این روزا هر جاکه می رم حرف شکستن توئه

مثل یه آینه سوت وکور شکستی و رها شدم

تبــــر شدم شکستمت اگرچه بی خدا شدم

هـــیف روزای رفته که به خاطرش خطر کنم

هـــیف روزای مونده که قراره بی تو سر کنم

خدا کنه تموم بشه قصه ی تـــــــــــــلخ رفتنت

بیای واز یـــــــــادم بره روزایی که شکستمت

تو ســـــــهم من نبودی و به قصه ها سپردمت

ولی به عشقمون قســـــم که تا خدا می بردمت

این آهنگ چاووشی تو ماشین روشن بود، کی؟؟؟ شنبه شب ،مامان وبابا جلو بودن منو نرجسم عفب.

بخاری ماشین روشن بود هوای بیرون اونقد سرده سرد بود، که شیشه ها رو بخار گرفته بود، دایی زنگ زد گفت:

کجایین؟؟؟

بابا گفت:

نزدیک فلکه فین.داریم می رسیم .شما کجایین؟؟؟.

من دارم می رم کیک بگیرم .اونا محضرن.

منم شیشه رو تمیز کردم ببینم بیرون چه خبره؟؟ !!!

گاهی ماشین عروس داشت از اون طرف خیابون رد می شد،همه داشتن با سرعت فقط از هم سبقت می گرفتن. خلاصه حال و هوای اون شبم....

یه جوری بود دیگه آدم دلش می گرفت مثلا" شبه عید بود.!!!!

از بس ننوشتم یادم رفته چه جوری می نوشتم.بهتره تمومش کنم تا سوتی ندادم.فقط بگم که خوش گذشت.

نفرین به تو ای سرنوشت.

lllsamalll — Wed, 25 Nov 2009 17:10:40 GMT

به راستی چقدر سخت است
خندان نگه داشتن لب ها در زمان گریستن قلب ها

و تظاهر به خوشحالی در اوج غمگینی

و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهایی تنهایی و بی یاوری

درحالی که تظاهر می کنی هیچ چیز برایت اهمیت ندارد

اما چه شیرین است درخاموشی وتنهایی به حال خود گریستن

و باز هم نفرین به تو ای سرنوشت.

امروز به پایان دفترم نزدیکم

lllsamalll — Thu, 05 Nov 2009 11:48:18 GMT

یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره می کنم

امروز هم گذشت

با مرور خاطرات دیروز

با غم نبودنت..و سکوتی سنگین

و من شتابان در پی زمان بی هدف

فقط میروم ..فقط میدوم

یاسها هم مثل من خسته اند از خزان و سرما

گرمی مهر تو را میخواهند

غنچه های باغ هم دیگر بهانه میگیرند

میان کوچه های تاریک غربت و تنهایی

صدای قدمهایت را می شنوم اما تو نیستی

فقط صدایی مبهم

قول داده بودی برایم سیب بیاوری

سیب سرخ خورشید

سیب سرخ امید

یادت هست؟؟؟

و رفتی و خورشید را هم بردی

و من در این کوچه های تنگ و تاریک

سرگردانم و منتظر

برگی از زندگی ام را ورق میزنم

امروز به پایان دفترم نزدیکم

تقدیم به روح مادربزرگ!!!

lllsamalll — Mon, 02 Nov 2009 09:21:18 GMT

آسمان

را گفتم

می توانی آیا

بهر یک لحظه ی خیلی کوتاه

روح مادر گردی

صاحب رفعت دیگر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

کهکشان کم دارم

نوریان کم دارم

مه وخورشید به پهنای زمان کم دارم

خاک

را پرسیدم

می توانی آیا

دل مادر گردی

آسمانی شوی وخرمن اخترگردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

بوستان کم دارم

در دلم گنج نهان کم دارم

این جهان را گفتم

هستی کون ومکان را گفتم

می توانی آیا

لفظ مادر گردی

همه ی رفعت را

همه ی عزت را

همه ی شوکت را

بهر یک ثانیه بستر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

آسمان کم دارم

اختران کم دارم

رفعت وشوکت وشان کم دارم

عزت ونام ونشان کم دارم

آنجهان راگفتم

می توانی آیا

لحظه یی دامن مادر باشی

مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

باغ رنگین جنان کم دارم

آنچه در سینه ی مادر بود آن کم دارم

روی کردم با بحر

گفتم اورا آیا

می شود اینکه به یک لحظه ی خیلی کوتاه

پای تا سر همه مادر گردی

عشق را موج شوی

مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

بیکران بودن را

بیکران کم دارم

ناقص ومحدودم

بهر این کار بزرگ

قطره یی بیش نیم

طاقت وتاب وتوان کم دارم

صبحدم را گفتم

می توانی آیا

لب مادر گردی

عسل وقند بریزد از تو

لحظه ی حرف زدن

جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی

گفت نی نی هرگز

گل لبخند که روید زلبان مادر

به بهار دگری نتوان یافت

دربهشت دگری نتوان جست

من ازان آب حیات

من ازان لذت جان

که بود خنده ی اوچشمه ی آن

من ازان محرومم

خنده ی من خالیست

زان سپیده که دمد از افق خنده ی او

خنده ی او روح است

خنده ی او جان است

جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم

روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم

کردم از علم سوال

می توانی آیا

معنی مادر را

بهر من شرح دهی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم

قدرت شرح وبیان کم دارم

درپی عشق شدم

تا درآئینه ی او چهره ی مادر بینم

دیدم او مادر بود

دیدم او در دل عطر

دیدم او در تن گل

دیدم اودر دم جانپرور مشکین نسیم

دیدم او درپرش نبض سحر

دیدم او درتپش قلب چمن

دیدم او لحظه ی روئیدن باغ

از دل سبزترین فصل بهار

لحظه ی پر زدن پروانه

در چمنزار دل انگیزترین زیبایی

بلکه او درهمه ی زیبایی

بلکه او درهمه ی عالم خوبی, همه ی رعنایی

همه جا پیدا بود

حالا چی می شه عنوان نداشته باشه!!!

lllsamalll — Tue, 20 Oct 2009 08:16:18 GMT

امروز کلاس ندارم یعنی کلا" ۳شنبه هارو تو خونه ایم هر کسی دنباله کاره خویش ما تک وتنها باید تو خونه باشیم.مام که جز خونه و دانشگاه جایی نمیریم. البته ۲شنبه ام کلاس نداشتم اول ترمم که حال نمی ده آدم درس بخونه اصلا" کلا" من شبه امتحانیم تو طول ترم جزوه و کتاب جلو باز می کنم ولی بیشتر حواسم جای دیگس یه وقت میبینم که ساعتهاس رویه صفحه موندم به هرکی که می گم باور نمی کنه می گن پس این نمره هارو از کجا میاری ولی خدایش براامتحانای میان ترم و پایان ترم بکوب می خونم.دیروز جزوه هوش و گذاشتم جلو تصمیم داشتم بخونم می خواستم تموم کنم امروز برم سراغ پایگاه داده تموم نکردم دیگه ولی هر جور شده باید پایگاه و بخونم چون استاد عجیب تاکید کرد کتاب رانکوهی وبخونید بیاین سرکلاس وگرنه ضایتون می کنم آ.

ولش کن حالا !!!!صبی از خواب پا شدم حوصله درس خوندنم نداشتم گفتم برم سراغ دفتر خاطرات یه کمی از گذشته ها یاد کنم .برگ برگ اون دفتر منو به روزایی می بره که هر روز که ازش می گذره بیشتر دلم براشون تنگ می شه حتی وقتی ناراحت بودم و نوشتم نوشته های غمگینم امروز برام شیرینن .از لای دفتر که ورق می زدم یه برگه افتاد که یه از سرودایی که اون موقعا می خوندیم افتاد یادش بخیر چه روزایی بود.اولین باری که تو مدرسه چیزی اجرا می کردم یادم افتاداول ابتدایی بودم یه تئاترنمایشی بود که نقش خان دایی رو بازی می کردم اون موقعا خیلی شیطون بودم همیشه واسه شیطونیام نقشه می کشیدم یه جوری یکیم با خودم همراه می کردم تو خونه دادشمو باخودم همراه می کردم تو مدرسه ام دوستامو چون درس خون بودم کسی جرات نذاشت چیزی بم بگه!!!

خب داشتم می گفتم روز نمایش چون جشن تکلیف برا سومیا گرفته بودن مادراشونم بودن بچه که بودم کمتر خجالتی بودم ولی وقتی برانمایش رفتیم رو سن وقتی نگام به اون جمعیت افتاد یه ریزه هول شدم ولی به روی خودم نیاوردم طاهره دوستمم نقش حسنی و داشت یکی دیگه از دوستامم نقش مادر حسنی سرگروهمونم از کلاس پنجمیابود حسابی رو من حساب می کرد.خودمو معرفی کرد :

به نام خدا سمانه ر....هستم در نقش خان دایی بعد اولین صحنه با من شروع می شد باید می رفتم خونه ی خواهرم که حسنی اونجا بود و همه جا رو به هم ریخته بود بعد وقتی زنگ و می زنم اون لباسایی که دورش ریخته بود رو خودش می ذاره منم باید به جای مبل برم روش بشینم

خلاصه نمایش شروع شد همون اول من سوتی دادم بعداز اینکه خودمو خان دایی معرفی کردم همون تو ذهنم بود"خان دایی"زنگ مثلا" زدم فرزانه که نقش خواهرمو داشت در و باز کرد منم گفتم سلام خان دایی حاله شما ؟؟؟یهو جمعیت عینه توپ منفجر شد هی می خندیندن مگه ساکت می شدن منم بیشتر دست وپامو گم کردم تازه فهمیدم چه سوتی دادم سرگرهمون که اسمش معصومه بود داشت از عصبانیت می مرد تماشاچیام که انگار حالا چی شنیدن حلا نخند کی بخندطاهره که نقش حسنی یو بازی می کرد خیلی خوش خنده اس وقتی من روش نشستم هی می خندید منم که کفری شده بود هی یواشکی می زدمش و می گفتم نخندساکت شو که بازم همه فهمیدن و بیشتر می خندیدن دیگه کلا" اصله نمایش و یادمون رفته بود که معصوصه از پشت پرده حرص می خورد مام بیشتر سوتی می دادیم ولی همن شد که اون نمایش بهترین برنامه ی جشنمون شد .بعد نمایش بچه ها مادرشون دور من جمع شده بودن و هی ازم تعریف می کردنالان فقط برام این خاطرات جذابن به خودم می گم اگه الان بود کی من می رفتم بازی کنم کی وقتی سوتی دادم مردم الان می خندن شاید بگن چه قد مسخره آخه الان خندها کم شده کمتر پیش میاد مردم به چیزای حتی خیلی جالب بخندن چه برسه به این چیزای پیش پا افتاده.حتی یادمه یه گروه بودیم که کلا" تو کل این۵سال ابتدائی برنامه های متفاوت اجرا می کردیم وقتی کلاس چهارم بودیم قرار بود تواشیح اجرا کنیم اون روزم جشن تکلیف سومیا بود بازم خوانواده هاشون بودن قرار بود این تواشیح که ماه رمضان قبل از اذان می ذارن اسمای خدارو پشت سرهم می خونن و بخونیم .من و مرضیه دوستم جلو بودیم اون و من تک خوان بود میکروفنم دسته من بود تو حیاط مدرسم اجرا داشتیم اون تواشیح و خیلی خونده بودیم حتی تو شهرستان اول شده بودیم قرار بودبرا استان بریم همه ی مدرسه دوس داشتن ولی اون روز سوتی دادیم جبران نشدنی وقتی داشتیم می خوندیم مرضیه یه جاهایشو تنها می خوند بعد ما یه قسمتی و همه می خوندیم یه ۱۰نفری بودیم مرضیه داشت از رو کاغذ می خوند یه لحظه حواسش پرت شد یادش رفت کجابود منم میکرون دستم پیشش بودم یهو وسط تواشیح

گفت :سمانه کو؟؟؟

گفتم:چی؟؟

گفت گمش کردم :

گفتم:ااااااااااای خاک عالم.......

یهوخدیجه از پیشت سر مقعنه موکشید گفت معلومه دارین چی می گین همه دارن می خندن !!!!

به جمعیت نگاه کردم دیدم بله دارن از خنده روده بر می شن. خلاصه یه جوری جمش کردیم تا آخر خونسردیمون حفظ کردیم و تمومش کردیم و خدایش اون آخرین سوتی تو دوران دبستان بود.که یادم میاد

تو دوره ی راهنمایی که دیگه تو تیم والیبال مدرسه بودیم مدام مسابقه داشتیم و هی مدیر میومد می گفت تمرین کنید می خوام اول بشیم کمتر وقت این جور فعالیتا رو داشتیم .

خلاصه دبیرستان که دیگه اصلا" سردسته ی شیطونا بودماز خدامون بود یه روز معلم نیاد می رفتیم سر کنتور برق برقارو قطع می کردیم در کلاسو رو می زدیم فرار می کردیم البته دوم و سوم که بودیم تو مدرسه معروف بودیم همه می گفت ریاضیا ۱۳تا بیشتر نبودیم همم تابع من هر چی می گفتم می گفن باشه همه ی مدرسه رو می پاشیدم به هم.با همه ی اینا درسامونم می خوندیم .حالا بماند معلمام از ما خوششون میومد مثلا" خانوم صدیقیان که خیلی دوسش داشتم خیلی هوای منو داشت هر وقت وقت اضافه میاوردیم باهم مینشستیم اسم فامیل بازی می کردیم فال می گرفتیم نقطه بازی می کردیم همیشه ام می گفت من با سمانه.آخه همه تو مدرسه با اسم کوچیک صدام می کردن بچه هامی گفتن سما معلماوبقیه می گفتن سمانه.

یادمه دوم که بودیم همون طور که گفتم ۱۳تا بیشتر نبودیم وقتی وقت اضافی میاوردیم برا فرداش نقشه می کشدیم من می گفتم بچه ها بیان فردا همه مانتوی غیر فرم بپوشیم همه قبول می کردن آخه اگه یکی بودیم مدیر می فرستادمون خونه مانتومونو عوض کنیم ولی یه کلاسو نمی تونست تعطیل کنه.وقتی مدیر می گفت نباید طلا دنبالتون باشه النگواتونو دربیارین هیچ کدوم در نمیاوردیم .خلاصه هماهنگ بودیم کسیم کاری به کارمون نداشت حتی عید غدیر رفتیم خونه معلم شیمی مون آخه از سادات بود همش می گفت باید بیان این معرفتتونو می رسون مام که آه بامرام و معرفت به غیرتمون برخورد یه جعبه گل و شیرینی خریدیم رفتیم.

بین بچه ها فقط عطیه بود که با من ساز مخالف می زد بیشتر زنگ درسای ریاضی و آمار هندسه که با خانم صدیقیان داشیم یه روزم که من تمرین هندسه رو ننوشته بودم پا تختم کرد تو تمرینا گیر داشتم ولی آخر سر ۲۰ام داد عطیه که قبل از من اومده بود وهمه رو بلد بود۱۸داد سرهمین با معلم بحث کرد که آره چرا این قد فرق می ذاری اونم گفت من نمره رو به بلد بودن نمی دم از هر کی بیشتر خوشم بیاد نمره ی بیشتری می دم سر اون قضیه عطیه رقیبه سر سختم شد و بعداز یه سال بهترین دوست برا هم شدیم هنوز که هموزه باهم دوستیم.اتفاقا" دیشب برام اس ام اس داده بود بگم چی :

اینو:دل من در سبدی عشق به نیل تو سپرد

نگهش دار به موسی شدنش می ارزد........

آره تموم شد اون همه شورو نشاط وهیجان حالا دیگه دانشجوییه و هرازو یک بد بختی. همه چی با هم گره می خوره همه چی سخت شده زندگی کردن اصلا" سخت شده.تو این سن وسال کلا" همه عاشقن عاشق می دونید از چه نظر ....آره همون

شاید یه روز بیاد افسوس حالا رو بخورم نمی دونم.....شاید.....نه حتما" میاد اون روزم.

وای چه چقد روده زدم به عبارتی چه قد فک زدم

اونایی که منو میشناسن می دونن که وقتی من بیام خاطره بنویسم هم زیاد می نوسم هم نظر خواهی شو غیر فعال می کنم.ولی این بار نظر خواهی رو فعال می ذارم فقط برا دوستایی مثله هستی جونم- محب الزهرای عزیز- عمار و تازگیام جوی.

می دونم سرتونو درد آوردم ببخشید دوس نداشتین نخونیدمن برا خودم می نویسم.

خــــــــــــــــــــــداجوووووووووونم!!!!!!!!!!!

lllsamalll — Tue, 13 Oct 2009 15:02:18 GMT

دنیا ، دنیا ، دنیا

یک روز می آییم

و فردایی بازگشت مارا به خاک سر می دهند

و اذان الله و اکبر باز شنیده می شود ...

از نگاهی دیگر ولی این بار از آن من است

و بدان که تنها خداوندست جاوید کمال

و ما رهگذران جاویدانیم .

به راستی عمر ما ؟

سر آغاز بازگشت دوباره ما کی ندایش به گوش می رسد ؟

ثانیه ای بعد ؟

ساعتی بعد ؟

روزی بعد ؟

... و یا آنکه دیروز به همنشین قدیمی خود - خاک - پیوست ; من بوده ام ...

چرا به خود نمی آیم خدایا ؟

.... که روزی این سرنوشت است که مرا به دامن خاک می سپرد نه تصمیم من

آیا برای مرگ آماده ام ...

خدایا افسوس را آخرین توشه ام مکن ...

سه ماه درد و دل و دلتنگی!!!فقط واسه خودم!!!

lllsamalll — Mon, 28 Sep 2009 22:48:18 GMT

سلام.

راستی من به کی سلام می کنم.هاااااااااااان با خودمآخه یه یک هفته ای بود کامپیوترم خراب شده بود ویندوزش نمیومد بالامنم که حسابی حالم خراب بود(خفن سرماخورده بودم)حالشو نداشتم بیام ویندوز نصب کنمحالام که از روی اجبار اومیدم کلی وقت صرف کردم و یه دستی روی کامپیوتر کشیدیم دلیش فقط می تونست این باشه که می خواستم جزوه یکی از درسامو از روی صدای استاد که دوستم برام ریخته بود رو کول دیسک کامل کنم.وگرنه هنوز اثرات سرماخوردگی روم هست این وبلاگم که جز خودم و خودم کسه دیگه ای چشم انتظارنیست که بیام بنویسم.واسه همینم وقتی کارم تموم شد گفتم بیام واسه خودم بنویسم چون دلم واقعا" تنگ شده بود واسه کامپیوترووبلاگم

پس گوش کن وبم قد ۳ماه حرف دارم واست البته اگه خواب امان بده.

خب اولا" می خواستم بت بگم چه زود تابستون گذشت اصلا" نفهمیدم بعده امتحانا البته هفته اوله تعطیلات یه سه روز رفتیم سفر نه سفر واقعی یه سفر معنوی که بریم و آدم شیم برگردیم نمی دونم شدیم یانه بالاخره بهر امیدی رفتیم.بعداز اون از اداره پست زنگ زدن واسه کار آخه دادشه دوستم که متاهلم هست اونجا کار می کنه به ۲تامون گفت بیاین من که خودم اصلا" حالشو نداشتم مدارک دادشمو که بعد ماجرای گم شدن کیفش و همه ی مدارکش مدارکشو خونه می ذاشت برداشتم بردم اسم اونو نوشتم البته خودش هنوز اراک بود و نیومده بود.وقتی اومد یه جورایی خوشحال شد دوستمم که دید من نرفتم اونم نرفت.منم از علی رضا قول گرفتم که برم واسه گواهینامه اسم بنویسم اونم ماشین برداره هر روز منو برسونه و گاهیم بذاره من پشت رول بشینم اونم قبول کرد هفته ی اول که صب بود اونم سر کار بود با بابا می رسوندم هفته دوم گاهی نمی رفت سر کارو منو می برد گاهی عصر بود که باهم می رفتیم منم نشستم پشت رل یه روزام که یه جای خلوت بودیم گفت نری تو خیابون می زنی به کسی گفتم: جوجه(البته من پیش اون جوجه ام آ هرکی مارو می بینه فک میکنه اون از من بزرگتر آخه بااون قدش(البته بزنم به تخته ها دادشم خیلی خوش تیپه) کسی باور نمی کنه که یه سال از من کوچیکتر باشه منم که کمتر از سنم نشون می دم آخه همه ایو می گن خیلیا که منو خیلی وقته ندیدن یا تازه می بینن و آشنامی شن می گنن کلاس چندمیدبیرستان می خونی آ ی ی ی ی حرصم می گیره) منو دست کم نگیر ولی اون ول کن نبود می گفت تو پژو با این قد و قواره واین فرمونوبا اون ماشین پراید تعلیمی یکی نکن می زنی ماشینودرب وداغون می کنی من اون وقت باید جواب بابا رو بدم هی حرف زد و گفت بزن کنار منم گوش ندادم تا خوده خونه رانندگی کردم بدون گواهینامه خللاصه اش کنم این دو هفته گذشت یعنی دوشنبه بود که روزه آخرم بود عصر رفتیم معاینه چشم فرداشم امتحان بودآیین نامه رو با یه غلط قبول شدم بعد واسه تو شهری یا همون عملی...

یارو سرهنگه یه قیافه ای داشت آدم زهره ترک می شد وقتی سوار ماشین شدیم یکی از دخترا که ازدواج کرده بود گفت کار دارم من اول برم منم گفتم برو ولی سرهنگه یه هو داد زد خانوم ....اول بشینه دختره گفت می شه اول...نذاشت حرفش تموم شه گفت شما خانومه ... هستید گفت نه !!! گفت پس پس برو عقب بشنین. منم که داشتم از استرس می مردم رفتیم نشستیم پشت رول یه ۵۰متر اون طرفتر یه پارک دوبل ازم گرفت گفت مرسی دستت درد نکنه خیلی قشنگ بود گفتم یعنی قبول گفت آره برو!!!!بعد با خودم گفتم بی چاره زیادم بداخلاق نبود.

سرمو برگردوندم دیدم اواسطه مرداده منم که واسه تابستون دوتاازمدارا(الکترونک و منطقی) که واقعا" خود خوان خوندنشون سخت بود برداشته بودم چیزی به ما رمضان نمونده بود منم ۱۰ام ۱۴ام شهریور امتحان داشتم خلاصه کارای خونه گشت و گذار چه می دونم مسافرتای یکی دو روزه نذاشت بفهمم که مردادم چه جوری گذشت ماه رمضان که شروع شد خدایش تاظهر بیشتر نمی کشیدم فقط صب تا ظهرو می تونستم درس بخونم بعد از ظهرم کتاب جلو باز بود ولی بیشتر خواب می رفتم نمی تونستم بخونم ساعت ۵ام که می شد از اتاقم میومدم بیرون یه کاری کمک مامان کنم آخه ساعت ۵/۵ که می شد خونمون قرائت قران بود و خانوما می یومدن بعدشم افطار وبعدشم که سحری ام بامن بود درست کنم دو هفته ی اول ماه رمضان این طوری گذشت ولی از اینکه حالم بد نشه تو امتحانا خوب می خوردم که تو طول روز بم سخت نگذره.امتحانارو دادیم خدارو شکر الانم که جواب تستیاش اومده خیلی خوب شدم به نسبت روزه بودنم وفقط ۲هفته درس خوندن ولی امتحاناشم همچین آب دار بودا.

۲هفته ای اخر ماه رمضانم که شروع شد تازه به خودم اومدم که ماه رمضانو نباید به این راحتیا از دست بدمش شبای حیا خیلی خوب بود تو مسجد محبین سر کوچمون بهترین شبا بود نمی گم از سالای قبل بهتر بود نه ولی خیلی خوبه که این شبا هست بعداز شبای قدر یه شب که داشتم تو آشپزخونه سحری درست می کردم تلفن زنگ زد مادربزگم بود زهرا گوشیو برداشت گفت برم برا بابا بزرگم که درد پا امونشو بریده آمپولشو بزنم منم گفتم کارم تموم شه میام اول قرار بود علی رضا با موتور ببرتم بعد گفتم نه پیاده می رم بعد برا اینکه تنها نباشم زهرام اومد تا رفتیم خوابش برده بود اف افو که زدیم بیدارشدن وقتی برگشتیم خونه صدایی میومد به زهرا گفتم چیه گفت تو مسجد ابوحمزه می خونن میای بریم گفتم برو بابا حال داری اونم نرفت ولی شبه بعدش گفت میای بریم بازم گفتم نه!!! اون رفت ساعت ۱۱.۵بود منم خوابدیم ولی خوابم نبرد چه حسه بدی داشتم دلم حسابی گرفته بود دفتر خاطراتمو برداشتم هی نوشتم تا حالم بهتر شه با خودم حرف زدم خودمو سرزنش کردم تا بالاخره خوابم برد نمی دونم چی شد شبه بعدش رفتم یه حسه خوب یه حاله خوب وقتی آقای علوی دعارو می خوند وبعد معنی شو می خوند همش می گفت جوونا(آخه اکثرا" جوون بودن صدای گریه پسرای جوونم از قسمت مردونه میومد) قدر لحظاتتون بدونید قدر خودتونو بدونید ببینید فرق شما ها که اینجا این طوری دارید با خداحال می کنید با اونایی که اون بیرونن چیه بیننید امام سجاد که امامه چه جور داره با خداش حرف می زنه...خلاصه شب اول باعث شدتاوداع با ماه هرشب برم میدونم که فقط خواست خدا بوده اون بایدبخواد که بریم طرفش براهمینم همیشه مخلصشم.

ماه رمضان تموم شد عید اومد و بعدسال تحصیلی جدید .

اول مهر یه سوم ابتدایی یه پیش دانشگاهی و دوتا دانشگاهی داشتیم اون دوتای اول رفتن.منم پنج شنبه ۲ام کلاسام شروع شد داداشمم که شنبه رفته(جاش خالی نباشه قربونش برم).شب پنچ شنبه چون ساعت ۸صب کلاس داشتم گوشیمو که شارژنداشت یه مدت گذاشته بودم کنار تنظیم کردم گذاشتم بالا سرم شبم همش به فکر زهرا بودمو یاده اون دوران کنکوری بودن خودم واسه همینم شب که خوابم برد خواب میدیم زهرام مهندسی کامپیوتر قبول شده داشتم جیزجیگر می زدم می گفتم خدایا!!!! زهرا توام ؟؟؟آخه منو علی رضا و زهرا هر سه مون ریاضی بودیم منو علی رضا کامپیوتر می خونیم تو خواببم زهرام قبول شده بود داشتم تو خواب حرص می خوردم تلفنم زنگ خورد منم که فک کردم ساعته واسه طرف وصل کرده بودم صب که بیدار شدم فهمیدم وکلی از طرف خجالت کشیدم البته پیشه خودم اینش خوب که طرف زیادم غیر اشنا نبود.می شه گفت آشنا بود.

خلاصه جمعه ام کلاس پایگاه داده داشتیم با استاد محمدی (بهترینه آ)آخه اگه بخوایم اون درسو با این استاد داشته باشیم باید جمعه بریم ولی من بدشانسی جور نشد برم کلاس صب که بیدار شدم به بابا گفتم باید منو ببری دانشگاه گفت ولی من هوس کردم بریم آقاعلی عباس(برادرامام رضاس تو بادرود ۶۵کیلومتری کاشان) اول گفتم نرم ولی بعد که خوب فک کردم گفتم جلسه ی اوله نمی رم میرم باهاشون از اونجام می گم بریم ابیانه .وقتی رسیدم اونجا اوووووووووووه قیامت بود خیلی شلوغ بودجای سوزن انداختن نبود ناهار که خوردیم گفتم بریم ابیانه بابا گفت سرده نه اینکه توام همچین با آب و هوای سرد سازگاری داری(آخه من خیلی سرمایی ام)گفتم نترس بریم ولی فایده نداشت عصر حرکت کردیم بابام ماشینو طرفه کاشان کج کرد که بیایم خونه منم که خودمو ناراحت نشون می دادم هرکدوم باهامحرف می زدن مثه اون بچه های لوس همش می گفتم ابیانه (اه ه ه ه ه ه ه که چه قد بدم میاد)مثلا" صدام می کردن می گفتم ابیانه می گفتن کلوچه می خوری می گفتم ابیانه می گفتن بریم پارک شهر می گفتم ابیااا... ولی این آخری نذاشت ادامه بدم خندیدم گفتم آره بریم.آخه من خیلی از اونجا خوشم اومده پارک بزرگ شهر بالای فینه چون اونجا نسبت به خوده کاشان ارتفاع داره وسطه کوهه اون بالا تو پارک که هستی همه ی کاشانو می تونی تو یه منظره خیلی خوشگل ببینی هوای عالی سرسبزو سرسبزو....چی بگید دیگه خلاصه خیلی قشنگ وبا صفا.ولی من ابیانه نرفته سرمارو خوردم این بی انصافیه!!!

راستی از جلوی باغ فین که رد می شدیم نمیدونید چه قد شلوغ بود وچه صفی واسه گرفتن بلیط کشیده بودن ایرانی و خارجی همه عاشق این جورجاهای این ایران کهنن.

اوووووووووووووووه چه قد نوشتم برم بخوابم هر شب این موقع خواب هفت پادشاهم تو خواب دیده بودم.

از اینکه کسه زیادی نمیاد اینجا خوشحالم چون می تونم راحت حرف بزنم .خیلی دوست دارم همدم روزها و شبهای جوانیم هیایوی تنهایی ام.شب بخیر.

شب بخیر سما خانوووووووووووووم.

اول مهر!!!

lllsamalll — Wed, 23 Sep 2009 13:36:18 GMT

چه جالب من دو روز پشت سرهم به روز کردم جالبهگوش شیطون کر

امروز اول مهر بودامروز من وعلی رضا و مامان رفتیم خریدبازار و پاساژا به نسبت روزای قبل خلوتتر شده بود

ظهر که زهرا اومد یه خبر بد بهم داد واقعا" ناراحت شدمآخه معلم کلاس اولم که ازش گفته بودم یه چن تا از خاطراتمم از همون روزا نوشته بودم گفته بودم که عاشقش بودم گفته بودم یه شیطنتایی کرده بودم زنگ ورزش زنگ املا که وقتی دفترا رو می ذاشت تو کمدش کلیدشو به من می دادو...

دوره پیش دانشگاهی که بودیم تو دفترمدرسه نمی دونم مدیر دروس بود نمی دونم خلاصه یه کاره ای بود دیگه !!!بعد مدتها که تو پیش دانشگاهی دیده بودمش نمی دونید چه قد ذوق کرده بودم حالا بعد ۴سال که خواهرم رفته همون مدرسه پیش دانشگاهی واسم خبر آورد که مدیر مدرسه گفت یادی بکنیم از خانم فاطمه عرب پور یکی از همکارانمون که امسال در میان ما نیست و امروز مراسم چهلم ایشونهیه هو یه حالی شدم آخه چرا ؟؟؟؟ آخه سنشم که زیاد نبود خلاصه خیلی ناراحت شدم . هر موقع که اول مهر می شد فقط اونو خاطرات اون میومد جلو چشمم هیچ وقت یادم نمی ره زحماتشو هیچ وقت اون نگاه مهربونش یادم نمی ره هیچ وقت یادم نمی ره ...

خیلی دوسش داشتم خیلی.از خدا براش طلب آمرزش و آرامش می کنم .نمی دونم چه جوری بیان کنم که از شنیدن این خبر اونم اول مهر چه قد ناراحت شدم

دلم می خواست یه جمله ای چیزی بش تقدیم کنم ولی چیزی به ذهنم نرسیدبه جز:

خدایا به انان که دوست میداری بیاموز که:

عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هر انکه دوست تر میداری بیاموز که:

دوست داشتن از عشق هم برتر است.

من پاییزو دوس دارم این عکسم واسه اومدن پاییز که امسال خیلی زودتر از همیشه اومد.

نوش آباد کاشان

lllsamalll — Tue, 22 Sep 2009 13:03:18 GMT

یکی از اکاسره (شاهزادگان ساسانی)که از این ناحیه می گذشته به چشمه ای که از آنجا بوده فرود میاد آن چشمه و موضع را خوش یافت آن دیه را بنا نهاد و انوش آباد نام نهاد که بعد ها برا سهولت نوش آباد نام نهادن.

حتما" بیان شهر ما رو ببینید

شهر باستانی نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل و در ۸کیلومتری شمال کاشان در استان اصفهان واقع گردیده است.یعنی از مدخل کاشان بلوار شهدای نوش آباد سوار ماشین بشی ۱۰دقیقه دیگه وسط نوش آباد تشریف داری این شهر پیشینه چندین هزار ساله دارد که آثار متعدد تاریخی به جا مانده از دوره های مختلف تاریخی گویای این واقعیت می باشد. اویی ها برای اولین بار در سال۱۳۸۱

برای اطلاعات بیشتر برین ادامه ی مطلب

اگه به آثار باستانی علاقه دارین این شهر رو از دست ندین.

تصویرای زیر شهر زیرزمینی رو نشون می ده می گن از این شهرزیر زمینی می تونیم تا غار ریئس نیاسر بریمخلاصه شهر ما دو طبقه اس این زیرش مام رو زندگی می کنیم

اینم واسه این که گفته بودم ازین شکلک خوشم میاد خیلی دوسش دارم.

نیگاش کن خیلی باحاله

راستی حتما" برین اون سایت هایی که گذاشتم بیشتر آشنا می شین اگه بخواین بیان.

تصایر بازدید کنندگان از شهر زیر زمینی

این هم تصویری از قلعه ی سی زان در نوش آباد

عکس هایی از نوش آباد و آثار باستانیش

آشنایی بیشتر با این شهر و دانلود فیلم و تصویر شهر زیر زمینی

نظر یکی از بازدید کنندگان شهر زیرزمینی از تهران

در انتهای جاده ای کویری به دیاری میرسی که طنین امواج تاریخ را در گوش تو مینوازد دیاری کهن با مردمی ساده دل که قدر خود و منزلتشان را خوب میدانند . جوانانی فعال و پویا که نمیخواهند آنچه که به زحمت به دست آورده اند از کف بدهند تو را به عمق تاریخ میبرند و دیاری را به تو نشان میدهند که ایمن گاه آنها بوده است در طول تاریخ شهری در زیر زمین که با وجود آن به خود میبالند و نیز گذشتگانشان حتی یک لحظه را نمیخواهند از دست بدهند .

به امید روزی که این شهر به آنچه که لایق آن است برسد .

مسافرای خارجی یا از شهرای دیگه هستن که نظرایی دادن ولی من از این متن نظر بیشتر خوشم اومد نمی دونم هویجوری

قشنگه بخون!!!!

lllsamalll — Tue, 22 Sep 2009 12:24:22 GMT

روشنی من گل آب

ابري نيست

بادي نيست

مي نشينم لب حوض:

گردش ماهي ها، روشني، من، گل، آب .

پاكي خوشه زيست .

***

مادرم ريحان مي چيند .

نان و ريحان و پنير، آسماني بي ابر، اطلسي هايي تر.

رستگاري نزديك : لاي گل هاي حياط .

نور در كاسه مس، چه نوازش ها مي ريزد !

نردبان از سر ديوار بلند، صبح را روي زمين مي آرد .

پشت لبخندي پنهان هر چيز.

روزني دارد ديوار زمان، كه از آن، چهره من پيداست .

چيزهايي هست، كه نمي دانم .

مي دانم، سبزه اي را بكنم خواهم مرد .

مي روم بالا تااوج، من پر از بال و پرم .

راه مي بينم در ظلمت، من پر از فانوسم .

من پر از نورم و شن

و پر از دارو درخت .

***

پرم از راه، ازپل، از رود، از موج

پرم از سايه برگي در آب :

چه درونم تنهاست .

از مجموعه حجم سبز سهراب سپهری

کودکی ها

کودکی هایم اتاقی ساده بود

قصه ای ، دور اجاقي ساده بود

شب كه مي شد نقش ها جان مي گرفت

روي سقف ما كه طاقي ساده بود

مي شدم پروان خوابم مي پريد

خواب هايم اتفاقي ساده بود

زندگي دستي پر از پوچي نبود

بازي ما جفت و طاقي ساده بود

قهر مي كردم به شوق آشتي

عشق هايم اشتياقي ساده بود

ساده بودن عادتي مشكل نبود

سختي نان بود و باقي ساده بود

از كتاب دردواره هاي مرحوم قيصر امين پور